In de Thalys al een gedegen voorbereiding achter de rug. Bart had een aantal mooie martial arts tijdschriften aangeschaft en dat boezemde al wat angst in bij de overige reizigers. Resultaat: voldoende beenruimte en een hoop gespreksstof. Tijdens de aankomst konden Bart en Gideon hun geluk niet op en renden naar de aankomsthal een kleine 400 meter verder het perron af, mij strompelend achterlatend. Die twee in stilte vervloekend doemden ze op, mijn redders in nood! De befaamde, altijd hulpvaardige gendarmerie en douaniers. In mijn ogen hulpvaardig stopten ze mij, o fantastisch dacht ik in al mijn naïviteit, die willen me vast met mijn bagage helpen. Met een blik van verlichting in mijn ogen stond ik, met een herwonnen vertrouwen in de goedheid van de mens, mijn bagage af. Toen ze die wild gesticulerend open ritsten, mij toe begonnen te blaften in hun taaltje en een dik gendarmerie wijf aan mijn ondergoed stond te ruiken, begon het te dagen. Het ging die fascisten er helemaal niet om, mij te helpen. Ze dachten dat deze strompelende te zwaar bepakte Hollander een drugskoerier was. En was dat het niet, dan op zijn minst een bekeerde moslimterrorist die het akkefietje in Londen nog eens even dunnetjes wilde overdoen op Gare du Nord.
Och arme, maar klein leed. De liefde die ik zo moest ontberen tijdens het neofascistische ontvangstcomité van de Franse overheid werd goed gemaakt door de warmte waarmee Freddy en Benjamin ons in de armen sloten… en de bagage overnamen. Een korte metrorit leidde naar hun maison alwaar de desperado koud en de camebert uitgelopen op ons stond te wachten.
De volgende uren stonden in het teken van het uitwisselen van sociale aangelegenheden, martial art technieken beïnvloed door de nodige alcoholische versnaperingen en een korte nachtrust. De zaterdagochtend stond in het teken van Jiu-Jitsu, datgene waarvoor we eigenlijk gekomen waren! Een mooie demonstratie van Bart (Ne waza technieken) en Gideon (Take down technieken). Ik coördineerde vanaf de zijlijn en zag dat het goed was.
De rest van het weekend kwam mijn training in de vorm van het bedwingen van Parijs. Een mooie uitdaging waar ik mij glansrijk doorheen heb geslagen. Afsluitend, meer Parijs, meer desperado en uitgelopen camembert. Voldaan gingen wij naar huis!